6,00 €
Διαθέσιμο
 Πίσω στο: Κλασσική Ξένη Λογοτεχνία
με μεταφορικά Παραλαβή από το Κατάστημα για 0,00 €

Συγγραφέας  Βερζίλιο Φερρέιρα

Εκδόσεις:  Στοχαστής

Σελίδες: 248

Έτος έκδοσης:  1985

Κατάσταση  Πολύ καλή

 

Περίληψη

«Με ζωηρή συγκίνηση βλέπω σήμερα ένα δικό μου βιβλίο μεταφρασμένο στα ελληνικά. Και προπαντός αυτό την Σύντομη Χαρά. Φυσικά μια μετάφραση πάντα με συγκινεί για τον αυτονόητο λόγο ότι διευρύνεται ο κύκλος των αναγνωστών μου. Στην προκειμένη περίπτωση όμως η συγκίνηση ανάγεται και στη δύναμη της φαντασίας που όλοι μας ενστικτωδώς σχετίζουμε με την Ελλάδα, η οποία δύναμη μας οδηγεί ως στην αφετηρία της ευρωπαϊκής κουλτούρας. Είναι πολύ γνωστός ο ορισμός του «Ευρωπαίου» που ο Valéry κάποτε είχε διατυπώσει και όπου τα αφορώντα την Ελλάδα είναι ασφαλώς τα πιο σπουδαία ή τα πιο σημαντικά... Αλλ’ αν δεν είναι υπερβολική η τόλμη μου, θα είχα το θάρρος να προσθέσω ότι από το μεγαλείο εκείνο, ή καλύτερα από το ελληνικό εκείνο όραμα, κάτι ήρθε ασυνείδητα ως εμένα κατά τη σύλληψη της Σύντομης Χαράς. Πράγματι αυτό είναι το μυθιστόρημα του τελευταίου ανθρώπου σ’ ένα επιθανάτιο πολιτισμό και του πρώτου σ’ ένα μέλλον που προαγγέλλεται και που δεν γνωρίζουμε πώς θα οργανωθεί. Εξ άλλου το μυθιστόρημα αυτό επιδιώκει την αρμονία και την πληρότητα του ανθρώπου, ο οποίος αποδέχεται το πεπρωμένο του, σύμφωνα με το παράδειγμα της ελληνικής αρμονίας, αυτής που κυριαρχεί, όπως συνήθως αναφέρουμε σε σχέση με την Ελλάδα, στο παιγνίδι των Απολλώνιων και Διονυσιακών διαθέσεων. Και δεν ήταν τυχαία που διάλεξα σαν προμετωπίδα του βιβλίου, εκείνη την όμορφη παράθεση της Αντιγόνης, όπου εξυμνείται ο άνθρωπος ως η ύψιστη έκφραση όλων των θαυμάτων της γης».
   Ο Βερζίλιο Φερρέιρα γεννήθηκε στη Μέλο το 1916. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του παιδικής ηλικίας οι γονείς του μετανάστευσαν στις ΗΠΑ. Στα δέκα του χρόνια εισάγεται στην Ιερατική Σχολή του Fundão (Guarda). Από την δύσκολη εκείνη εμπειρία εμπνέεται την πλοκή του μυθιστορήματος Το βυθισμένο πρωινό που έγινε κινηματογραφική ταινία με σκηνοθεσία του Λάουρα Αντόνιο. Το 1932 εγκαταλείπει την Ιερατική Σχολή. Εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα απ’ όπου το 1940 παίρνει το πτυχίο του της κλασικής φιλολογίας. Υπηρετεί σαν καθηγητής μέσης εκπαίδευσης σε διάφορες πόλεις όπως η Έβορα (που αποτελεί πηγή έμπνευσης του μυθιστορήματος του Εμφάνιση), για να καταλήξει τελικά στο γυμνάσιο Καμόενς της Λισαβώνας, στην οποία και ζει μέχρι σήμερα.
   Πολυγραφότατος, καλλιέργησε στα νιάτα του το κοινωνικό μυθιστόρημα. Αργότερα στράφηκε προς την λεγόμενη υπαρξιστική λογοτεχνία, στην οποία κυριαρχεί η φιλοσοφική επίδραση του Jaspers, Heidegger και του Sartre και η λογοτεχνική του Malraux, Sartre, Camus και του Dostoievski, για να μην πάμε πιο πίσω και ξεχωρίσουμε τον Pascal και τους Έλληνες τραγικούς. Παράλληλα με το μυθιστόρημα έγραψε και πολλά ενδιαφέροντα δοκίμια. Από τα μυθιστορήματα του ξεχωρίζουν τα Ξεκάθαρο Μηδενικό (Nitido Nulo), Εμφάνιση (Aparição), Για πάντα (Para Sempre) και το αριστουργηματικό Σύντομη Χαρά (Alegria Bréve). Σημαντικότερα του δοκίμια θεωρούνται τα: Αναφορά στο Μέλλον (Carta ao Fortuno), Έκκληση στο Σώμα μου (Invocação ao meu Corpo) και μία σειρά τόμων δημοσιευμένων με το γενικό τίτλο Διάστημα του Αόρατου (Espaço do Invisivel). Δημοσίευσε ακόμα τέσσερεις τόμους Ημερολογίου με τίτλο Τρεχούμενος Λογαριασμός (Conta Corrente). Ορισμένα από τα μυθιστορήματα και διηγήματα του κινηματογραφήθηκαν και μεταφράστηκαν σε διάφορες γλώσσες.